| تبليغات | X |
|
میون یه دشت لخت
زیر خورشید کویر منم یه مرداب پیر توی دست خاک اسیر منم اون مرداب پیر از همه دنیا جدا داغ خورشید به دلم زنجیر زمین به پام من همونم که یه روز می خواستم دریا بشم می خواستم بزرگترین دریای دنیابشم آرزو داشتم برم تا به دریا برسم شب رو آتیش بزنم تا به فردا برسم اولش چشمه بودم زیر آسمون پیر اما از بخت سیاه راهم افتاد به کویر چشم من به اونجا بود پشت اون کوه بلند اما دست سرنوشت سر راهم چاله کند توی چاله افتادم خاک منو زندونی کرد آسمونم نبارید اونم سر گردنی کرد حالا یه مرداب شدم یه اسیر نیمه جون یه طرف میرم تو خاک یه طرف به آسمون خورشید از اون بالا ها زمینم ازین پایین هی بخارم می کنند زندگیم شده همین با چشام مردنم رو دارم اینجا می بینم سرنوشتم همینه من اسیر زمین ام
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت توسط نگار
|
به نام خدا
هجر یا وصل؟ به نظر شما کدام یک بهتر است و موجب دوام عشق میشود . مدتی است می اندیشم که براستی کدام داروی جاودانگی عشق است؟ در کتابها و متون ادبی همه بر این باورند که هجر جواب این پاسخ است هجر موجب شعله ور تر شدن و جاودانگی عشق مجنون و فرهاد و امیر ارسلان و... شده است. منطقی به نظر میرسدولی نمیدانم چرا قانع نمیشوم. اگر مجنون ولیلی به آرزویشان میرسیدند قصه شان شیرین تر نبود؟ یا اگر عشق فرهاد کوه کن به ثمر می نشست آن غم و اندو از طاق بستان دل نمیکند؟ من معتقدم جاودانگی عشق به چیزی غیر از هجر بسته است.همان چیزی که اکنون در جامعه ما کم و کمرنگ شده است.اگر عشق واقعی باشدوصال چون آب موجب حیات میشود ولی در غیر این صورت وصال مهلکترین سم خواهد بود.من شاهد عشق های بسیاری بودم که اغلب چون آتش از قلب عاشق شعله می کشیدو پس از وصال عشقشان را چون نو نهالی پرورش دادند. و بر عکس آن را هم همه ما بسیار دیده ایم.در این میان تنها میتوان با تمام وجود به درگاه باری تعالی عاجزانه خواهش کنیم که عشقهای زودگذر را از قلبمان براندو طراوت عشقی اصیل را در وجودمان بر پا کند. ..................... آمین یا رب العالمین...................
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم بهمن 1386ساعت توسط نگار
|
به نام خدا
دوستان خوبم میخواهم مثل مادر بزرگ ها برایتان یک قصه تعریف کنم البته افسانه نیست واقعی است امیدوارم بتوانم حق مطلب را ادا کنم. یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود...در یکی از شهر های استان فارس دختری به نام مرجان زندگی میکرد مرجان بسیار زیبا بود یک چهره اصیل شیرازی داشت چشمان مستش زلزله ای شیرین در دل هر بیننده بوجود می آورد و مرجان این را خوب می دانست علی رغم تلاش ها وشیطنت های اطرافیانش قلبش به تسخیر کسی در نیامده بود .تا اینکه او در دانشگاه شهرشان قبول شد.خوشحالی او همانند هر دختری وصف نشدنی بود شاید اگر میدانست طور دیگری بود روزهای اول شروع کلاسهاکم رونق بود .اساتید یک در میان می آمدند و چون دانشجو کم بود پس از نوشتن اسامی می رفتند. ام هفته سوم تقریبا همه دانشجویان سر کلاس به همراه استاد بودند. همهمه دانشجویان دختر وپسر در کلاس بسیار بود تا جائیکه مرجان متوجه نشد که کسی مدتی است قصد عبور دارد و مرجان پشت به او در سر راهش قرار گرفته وقتی که سیاوش دید صدایش را دختر نمی شنود مجبور شد نزدیکتر برود و با صدای تقریبا بلند بگوید "ببخشید خانم اجازه میدید رد شم" مرجان به یکباره برگشت و نا خواسته چشمانش با نگاه سیاوش بر خورد کرد لرزشی عجیب بر وجودش مستولی گشت سرش را پایین گرفت و بروی صندلی اش نشست و سیاوش هم بدون جمله ای گذشت. مرجان دختری عاقل وبسیار مغرور بود .دانست که نگاه سیاوش اسیرش کرده و چاره ای جز سکوت ندارد .به همین دلیل سعی کرد نسبت به او کاملا بی اعتنا باشد .و در طی ۴ سال دانشجویی چنین شد بجز برخورد اولشان هیچ کدام حتی به دیگری سلام نکردند(اما نگاه دزدکانه...)مرجان همچنان در آتش عشق سیاوش میسوخت و تنها همدمش خواهرش بود.هر چه صبر کرد" دوست پیامی نفرستاد" .تا اینکه در پی خواستگاری از آمریکا خانوده اش او را مجبور کردند که جواب خواستگار را بدهد. قرار بر این بود که اگر جواب مرجان مثبت بود آنها به دبی بروند و مراسم عروسی را در آنجا برگزار کنند. پس از کشمکش های بسیار مرجان تمیم گرفت که ازدواج کند.ساعت ۹ شب خواستگارش تماس میگرفت تا جواب را به او بگویند .ساعت حدود ۸:۵۵دقیقه تلفن زنگ زد و مرجان گوشی را برداشت"منزل آقای ..."مرجان :بله بفرمایید" من سیاوش... هستم" تمامی وجود مرجان به لرزه در آمد خواهرش متوجه دگرگونی حالش شد و گوشی را ازو گرفت.سیاوش تماس گرفته بود تا به خواستگاری محبوبش بیاید.عشقی که سالها در پس چهرهای سرد هر دو پنهان داشتند به یکباره به ثمر نشست. سیاوش به شاید به مراتب بیشتر از مرجان عاشقش بود و آن دو فرشته در زیباترین بهار زندگیشان ازدواج کردند. (شاید اگر سیاوش ۵ دقیقه تامل کرده بود اکنون همه چیز فرق میکرد ولی خواست واراده خدا بر پیوندشان بود) اکنون آنها صاحب یک دختر هستند و همچنان عاشق و شیدای هم. قصه ما به سر رسید کلاغه به خونه ش نرسید.بالا رفتیم دوغ بود پایین اومدیم ماست بود قصه ما راست بود...
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت توسط نگار
|
السلام علیک یا اباعبدالله
السلام علیک یابن رسول الله
+ نوشته شده در جمعه بیست و یکم دی 1386ساعت توسط نگار
|
دود بر می خیزد زخلوتگاه من
کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟ بادرون سوخته ام دارم سخن کی به پایان میرسد افسانه ام؟ دست از دامان شب برداشتم تا بیاویزم به گیسوی سحر خویش را ازساحل افکندم در آب لیک از ژرفای دریا بی خبر بر تن دیوارها طرحی شکست کس دگر رنگی در این سامان ندید چشم میدوزد خیال روز وشب از درون دل به تصویر امید تا بدین منزل نهادم پای را از ورای کاروانها بگسسته ام گر چه میسوزم ازین آتش به جان لیک بر این سوختن دل بسته ام تیرگی پا میکشد از بامها صبح میخندد براه شهر من دود بر میخیزد هنوز از خلوتم بادرون سوخته ام دارم سخن " سهراب سپهری"
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت توسط نگار
|
در این دنیا دلم تنهای تنهاست
غریب و بی کس وبس ناتوانست دلم چون مرغکی زارو نزار است ز تنهایی خودش غصه دار است خدایا خدایا خدایا مرغ دلم را شاد گردان ازین بیداد غم آزاد گردان " مریم"
+ نوشته شده در دوشنبه سوم دی 1386ساعت توسط نگار
|
دیدم به خواب خوش که بدستم پیاله بود
تعبیر رفت وکار به دولت حواله بود چل سال رنج وغصه کشیدیم وعاقبت تدبیر ما بدست شراب دو ساله بود آن نافه مراد که میخواستم ز بخت در چین زلف آن بت مشکین کلاله بود از دست برده بودخمار غمم سحر دولت مساعد آمدومی در پیاله بود برآستان میکده خون میخورم مدام روزی ما زخوان قدر این نواله بود هر کونکاشت مهرورز خوبی گلی نچید در رهگذار بادنگهبان لاله بود بر طرف گلشنم گذر افتاد وقت صبح آندم که کار مرغ سحرآه وناله بود دیدیم شعر دلکش حافظ بمدح شاه یک بیت ازین قصیده به از ره صد ساله بود آن شاه تند حمله مه خورشید شیر گیر پیشش بروز معرکه کمتر غزاله بود
+ نوشته شده در شنبه دهم آذر 1386ساعت توسط نگار
|
خدایا در برابر هر آنچه که انسان ماندنم را به تباهی می کشاند مرابا نداشتن و نخواستن روئین تن کن "دکتر علی شریعتی"
+ نوشته شده در یکشنبه چهارم آذر 1386ساعت توسط نگار
|
هوالمحبوب
این مطلب جزء یکی از زیباترین و دوست داشتنی ترین نوشته هایی ا ست که خواندم نویسنده اش رابه یادندارم وشاید این جملات کاملا شبیه نباشد ولی اصل مطلب همین است من وخدا بروی ساحل قدم میزدیم اورا نمیدیدم ولی رد پایمان بروی ماسه ها می ماند او به من میگفت در لحظات سختی هیچگاه تنهایت نمی گذارم شرایط تغییر کرد و روزگار سختی آمد به ماسه ها نگریستم تنها یک رد پا بود پس از مدتی که دوران خوشی رسید رد پاها یش را دیدم گلایه کردم "خدایامگر نگفتی تنهایم نمیگذاری پس چه شد؟" او گفت "نگذاشتم" گفتم "ولی رد پاها یکی بود" او گفت "درآن لحظات سخت تو در آغوش من بودی"
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386ساعت توسط نگار
|
|
درباره وبلاگ  |
